Mobirise

BIOGRAFIE


Al heel mijn leven doe ik aan sport. Voor mij is dit een ideale uitlaatklep. Sport is ontspanning voor mij, alhoewel ik toch gestrest ben bij een wedstrijd!

Het begon al heel vroeg. Tijdens de kleuterklas, ging ik mee met mijn oudere zus (Persoon Herlinde) naar de balletschool te Roeselare. Ik deed het niet slecht tijdens de lessen (was lenig genoeg), maar zowel mijn zus als ik konden ons er niet helemaal in uitleven.

Vervolgens stapte ik op 6-jarige leeftijd over na de judowereld. Dit eveneens omdat ik mijn oudere zus volgde en zij had interesse in de judosport. Beide sloten we ons aan bij Judoclub HAJIME MOORSLEDE. Ik deed het heel graag en na enige tijd trainen, mocht ik deelnemen aan competities. Ik sprokkelde er verschillende medailles (op Provinciaal, Vlaams en Belgisch niveau). Hierdoor werd ik op 15-jarige leeftijd geselecteerd voor de Vlaamse JUDO-Topsportschool te Antwerpen. Ik denk dat ik me daar wat overtraind heb en na één jaar hield ik het al voor bekeken. Dat jaar stond toen volledig in het teken van judo alleen en dit was niet meteen mijn ding. Ik was er nog niet rijp voor om grote ambities te verwezenlijken. Alsook was ik een laatbloeier en ik deed dus ook graag andere sporten. Ik veranderde terug van school en schreef me in bij de sportschool SIVI te Torhout. Daar proefde ik tijdens mijn laatste 3 jaren middelbare school van een groot aanbod verschillende sporten en voor mij was dit ideaal! Toch bleef ik op hoog niveau acteren bij mijn nieuwe Judoclub KAWAISHI INGELMUNSTER. In deze club kon ik me helemaal ontwikkelen op mijn eigen tempo. Mijn trainer BOSSU Geert zorgde ervoor dat ik 2-maal Belgisch Kampioen werd en ook veel andere medailles behaalde op Kampioenschappen en Internationale tornooien (zege in Engeland, verscheidene podiumplaatsen in Nederland en Frankrijk). Ook mocht ik mijn steentje bijdragen in de damesploeg tijdens de interclubwedstrijden. Bij een deelname op 16-jarige leeftijd aan de Olympische Spelen voor de Jeugd in Murcia (Spanje), belandde ik spijtig genoeg net naast het podium. Er zat meer in, maar ik gooide alles weg door mijn DOM temperament. Ik vond dat ik onterecht strafpunten kreeg in de halve finale tegen mijn Spaanse tegenstandster (natuurlijk in Spanje zelf) en hierdoor verloor ik de halve finale. Vervolg ik deed een misnoegd gebaar naar de scheidsrechter en werd bijna uit gestraft. Ik had immers enkele weken ervoor al gewonnen van deze Spaanse tegenstandster. Na bespreking mocht ik toch nog kampen voor de derde plaats tegen een Duitse, maar de teleurstelling was te erg en ik kon me niet meer terug opladen voor een derde podiumplaats. Ik gaf alles uit handen en werd uiteindelijk 4de op de Jeugd Olympische Spelen. Jammer dat ik de tijd niet meer kan terugdraaien, nu besef ik wat ik toen uit handen heb gegeven. Maar toen op dat moment, kon niets mij nog schelen! Stilaan na dit hele avontuur, begon ik te sukkelen met een pijnlijke rug. Even later werd er ontdekt dat mijn onderste 3 tussenwervelschijven al reeds beschadigd waren. Dokters deelden mij mede dat het niet verstandig was om verder judo te doen op hoog niveau. Einde van het judoverhaal, alhoewel ik nog wel eens zou durven meedoen aan een competitie (ik werd 4 maal Belgisch Kampioen Judo bij de Politie-sportbond) of interclubwedstrijd met Judoclub Ingelmunster.

Tijdens de lagere en middelbare school, heb ik ook veel deelgenomen aan interscholencrossen. En ook tijdens deze crossen heb ik wat medailles weggekaapt. Daarnaast heb ik ook nog geturnd bij de GYMPIE’S te MOORSLEDE. Maar dit viel niet meer te combineren tijdens de middelbare school en uiteindelijk heb ik dit moeten stoppen voor mijn studies.

Na mijn middelbaar vatte ik de studies REGENTAAT Lichamelijke Opvoeding & Bewegingsrecreatie, die ik gelukkig met glans aflegde. Tijdens mijn hogere studies begon ik door mijn neef (NOPPE Bas) te tennissen. Na wat training door mijn neef, nam ik ook deel aan enkele competities. Maar na enige tijd had ik het gevoel dat ik me in de tenniswereld niet helemaal kon uitleven.

Er was een groot nadeel van mijn behaald diploma: als sportleerkracht geraak je niet gemakkelijk aan werk in het onderwijs. Na enkele gedane interims, besloot ik om deel te nemen aan de toelatingsproeven bij de POLITIE. Gelukkig was ik erdoor en kon ik even later starten met de éénjarige opleiding in de West-Vlaamse Politieschool. Tijdens onze opleiding hadden we opnieuw wat toenadering tot gevechtsporten. Ik wilde mijn eigen conditie terug wat op peil brengen en ging op zoek naar een gepaste uitdaging. Eerst volgde ik enkele lessen karate, maar dat vond ik maar niets (teveel kata’s en geroep). Daarna besloot ik om even te proeven van de bokssport en ik voelde me er direct thuis in. De sport sprak me volledig aan, vooral omdat het conditioneel een heel zware en afmattende sport is (de zwaarste dat ik al gedaan had). Er waren geen ambities, ik wilde alleen mijn fysiek terug wat omhoog schroeven. Na een 6-tal maanden, werd er mij gevraagd of ik geen zin had om eens een wedstrijd te doen. En zo ging het verder, eerst bij de amateurs en nu bij de profs (elite-boksen).

Voor mij is het voornamelijk een hobby, alhoewel ik toch het hoogst haalbare volgens mijn mogelijkheden, wil bereiken in deze bokssport. Ik hoop dat ik nog veel mag beleven en veel plezier heb in de bokswereld.

Onze club, Boxingclub Lichtervelde, is daar zeker een pluspunt van. Het is een kleine maar heel gezellige club. Het bestuur van de club en nog andere vrijwilligers doen er alles aan om de club zo goed mogelijk rond te laten draaien.

Gelukkig zijn we er met de club en mijn sponsor Paul Degroote van DTT.BE dan ook in geslaagd om alles te organiseren en de wereldtitels binnen te halen!

Dank u!

 

 

Groeten Delfine